De vraag is natuurlijk waarom word je genomineerd? Die vraag heb ik mij een half jaar geleden toen ik benaderd werd ook gesteld. Wat is er nu zo bijzonder aan wat ik doe. Het is toch gewoon mijn werk? Ik heb ooit de opmerking gekregen dat ik aan het hobbyen was. Ik denk dat veel collega’s die met ICT en onderwijs bezig zijn dit vaak te horen krijgen. “Ja jij kunt dat, want het is ook je hobby”. Nee, het is niet mijn hobby. Mijn hobby is wielrennen en sinds kort ook motorrijden (alhoewel ik daar nog het rijbewijs voor moet halen). Wat ik wel zie, is dat ik makkelijk met de verschillende facetten van de ICT om kan gaan. Het levert mij bepaalde gemakken op, die ik zonder dat spul niet zou hebben. Ik ben geïnteresseerd in het kunnen inzetten van middelen die je helpen om vooruit te komen en te laten focussen op de hoofdzaak. De kennis die ik hierbij de afgelopen jaren opgedaan heb, wil ik met anderen delen, waarbij ik natuurlijk ook wil leren van de ervaringen van anderen. Het kennisnetambassadeursnetwerk is daar dan een mooie plek voor. Maar dat is niet de enige plek, je collega’s op school, de FLOS Kenniskring ICT, Academische School en de ADE-groep helpen natuurlijk ook om ervaringen uit te wisselen en je te ontwikkelen.

Ik weet nog goed dat ik in 1990 toen ik 17 jaar was een mobiele telefoon wilde. Het was niet om cool te zijn, maar het ging om de belfunctie. Ik kon namelijk zonder me zorgen te maken gaan fietsen en als ik ergens kwam en ik wist niet meer terug, dan kon ik altijd nog bellen. Je bent onafhankelijker en hebt minder beperkingen. Mooie tochten werden dat door Duitsland, België, Frankrijk, maar helaas in Polen had ik geen bereik en was het toch hard naar het vakantiehuisje fietsen voordat het donker was. Je zult dus wel de omgeving moeten hebben om deze gemakken te kunnen gebruiken. En zo is het ook gegaan met de navigatie op de fiets, of gewoon bij het wandelingen. Je wilt de grenzen verleggen, maar wilt niet te veel risico nemen. Voorheen printte ik de routes gewoon uit, maar toen ik zag dat Garmin een fietsnavigatie uitgaf, was dat iets wat ik zeker moest hebben. Vooraf aan een rit maak ik de route en hoef ik alleen de route op het schermpje of piepje te volgen. Je komt in gebieden waar je normaal gesproken niet komt. Ik kan mij concentreren op het fietsen en genieten van de omgeving. Ik merkte dat ik niet de enige was die op deze manier fietste en zag dat routes te delen waren via het internet. Ook daar kun je voordeel van hebben en zo ga je vervolgens ook je eigen routes delen met anderen en rijd je andermans routes.

Wat ik hier eigenlijk duidelijk wil maken, is dat ik op precies dezelfde manier te werk ga met het gebruik van ICT in het onderwijs als dat ik dat doe met mijn echte hobby fietsen. Een elo is handig om te gebruiken, omdat ik materialen achter kan laten voor mijn leerlingen, maar ook beter inzicht kan krijgen wat zij wel en nog niet onder de knie hebben. Leerlingen online samen laten werken is niet omdat het betere producten worden i.p.v. op papier, maar omdat het meer inzicht kan geven in het proces. Je kunt als docent er je voordeel mee doen. Wat lesmateriaal betreft, zie je dat je materialen kunt delen met andere vakcollega’s. Je bent onafhankelijk t.o.v. de beperkingen die het traditionele onderwijs met zich meebrengt. Maar ook hier, als de omgeving niet die omgeving is waar je van die gemakken gebruik kunt maken, dan loop je vast. Dan lijkt het voor een ander dat je op een eilandje zit en aan het hobbyen geslagen bent.

Als ik dan terugkijk, dan komen de ontwikkelingen en mogelijkheden die ik in het onderwijs zie vanuit mijn hobby of leefomgeving. Net zoals ik de techniek in mijn dagelijks leven gebruik om van gemakken te voorzien en die je kunnen laten focussen op dat wat je interessant vindt en ambieert, doe ik dat ook in het onderwijs. Laat de mensen die het niet zien maar roepen, “je bent aan het hobbyen”. Dan denk ik aan die mooie momenten die ICT mij geeft in zowel het onderwijs als wanneer ik op de (motor)fiets zit.

Je mag op mij stemmen op http://ambassadeurvanhetjaar.kennisnet.nl/

(Mart, Daniël, Guido T en Isidore bedankt voor jullie bijdrage aan het filmpje!!!)

De dag startte na een kop koffie en een welkomswoord met een korte rondleiding door het gebouw, 1 verdieping. Oplossingen zoals sharepoint, surface, klassenmanagement tools werden getoond. Leuk als kennismaking.

Het tussenprogramma bestond die dag uit een presentatie van Michael van de Wetering van Kennisnet over Cloud-computing. Een goede en degelijke presentatie over de mogelijkheden van deze nieuwe trend. Zijn presentatie is hieronder te vinden:

Soms had ik wel het idee dat niet alle gasten begrepen waar het over ging, maar dat lag niet aan Michael. Duidelijk werd in ieder geval dat de oplossing Cload-computing nogal wat gevolgen kan hebben voor de interne organisatie. En met name voor de IT-afdeling. Een verschuiving zal plaatsvinden in het soort werk dat een systeembeheerder in school zal verrichten. Daar zal je als school goed voorbereid op moeten zijn. Wat ik onthouden heb is dat een school bij het overwegen van een nieuwe service zich de volgende vraag moet stellen. “Kan ik deze service in een Cloud onderbrengen? Zo ja, doen. Een andere keuze wordt pas interessant als dit niet mogelijk is.” De opmerking die vaak door een IT-afdeling gemaakt wordt dat het niet veilig is, is niet aan de orde. Ik ben benieuwd hoe directies hier mee omgaan.

In het middagprogramma werd een carrousel rondje. 3 verschillende Microsoft oplossingen werden getoond.

• Multipoint computer, de Misschief en Roundtable met videoconferentie software
• Office 2010 voor windows
• Live@edu

Wat betreft de eerste bullet betreft. Leuk aardig. Meerdere schermen aangesloten op een computer en dan heeft iedere gebruiker zijn eigen omgeving. Kan een goedkope oplossing zijn om in plaats van 5 computers 1 krachtige aan te schaffen.
De demo van de Misschief (misschien krijgt die nog een andere naam) vond ik minder. Nu waren 5 muizen aangesloten, maar ik moet er niet aan denken dat ik dat met een volle klas dit ga doen. Misschien is dat ook niet bedoeling.

De meerwaarde van een dure Roundtable is vooral te zien in de mogelijkheid om op afstand te communiceren in een groep. Zelf denk ik dat het niet geschikt is voor in het onderwijs dat wij op dit moment aanbieden. In projecten waarbij gebruik gemaakt wordt van experts op afstand, samenwerken met andere groepen lijkt mij dit apparaat zinvol. Zelf heb ik de ervaring dat het communiceren met een mac-omgeving niet mogelijk is. Andere standaarden, dan de standaard zal ik maar zeggen.

Office 2010 laat enkele mooie mogelijkheden zien. Translater, veel sjablonen voor opmaak van diagrammen. Een game-achtige plugin om Office 2010 te leren werd ook gedemonstreerd. Daar zag ik de meerwaarde van in. Leerlingen uitdagen om ook gebruik te maken van andere onderdelen dan de standaard die ze normaal gebruiken. Op de vraag of deze plugin ook voor office versies voor de Mac beschikbaar gesteld worden, werd met nee beantwoord. Jammer!
Het onderdeel Onenote is misschien wel het minst gebruikte onderdeel van het office-pakket, maar heeft wel een enorme kracht als het gaat om maken van notities en samenwerken.

De meeste interesse ging bij mij uit naar Live@edu. Ik heb er veel over gehoord en nog nooit in de praktijk live gezien, tenminste dat dacht ik. Helaas bleek dat ik in mijn eigen eerder gedane onderzoek dezelfde tools te gebruiken, als wat nu live@edu genoemd wordt. Met veel trots werd verteld dat er meer dan 25 Gb aan schijfruimte op de skydrive beschikbaar gesteld wordt, daarbij ook nog eens flinke opslagcapaciteit voor de mail en je zit op zo’n 40 Gb aan ruimte per gebruiker. Dat alles gratis en het bespaart ook nog eens in de kosten van de systeembeheerder. Daar wordt je als gebruiker, zoals in de Mona reclame, blij van.

Maar hoe zit het met de functionaliteit van de omgeving? Is die wel zo gebruiksvriendelijk en hoe kun je als school nog controle hebben over wat onder het domein van de school door leerlingen verstuurd, gepubliceerd wordt?
Wat ik zeker in de live@edu omgeving miste was de onderlinge afstemming tussen de verschillende applicaties. Bestanden die in skydrive staan, zijn niet beschikbaar in de mail als bijlage, komen niet terug in de office live werkruimtes. En andersom ook niet. Wat heb ik dan aan een omgeving die niet intern communiceert?

Wat betreft de mogelijkheid om in te grijpen als een gebruiker van live@edu zich niet houdt aan de afspraken. Niet dat dit dagelijks mis gaat, maar mocht het mis gaan, dan wil je daar wel meteen op kunnen inspringen. Denk bijvoorbeeld aan het versturen van hatelijk mail door een gebruiker. Kun je daar dan als school iets aan doen? Bijvoorbeeld door het account af te sluiten? Daar bleek tijdens de bijeenkomst niet zo snel een antwoord op gegeven kunnen worden.

Het verbaast mij dus dat veel scholen kiezen voor live@edu zonder te kijken naar de functionaliteit. Is het omdat er het logo van Microsoft bovenstaat? Wat ik nu zie is een halffabrikaat, dat misschien nog moet groeien, maar zeker niet kan concurreren met huidige Google Apps. Advies aan elke beleidsmaker of beslisser op het gebied van ICT: Kijk goed uit en beschrijf wat je wilt en of dit aansluit op je onderwijsvisie, voordat je toehapt en elke leerling 40 Gb aan schijfruimte geeft. Dat is iets wat voor mij nu duidelijk is geworden.

Afsluitend was er nog een plenaire discussie. Die ging over de geweldige dag en de eyeopeners die Microsoft liet zien. Ik denk dat hier een kans ligt voor ook andere aanbieders van cloud toepassing en/of software en hardware leveranciers om met een betere oplossingen voor het onderwijs te komen. Zoek de scholen op, of zorg dat je in beeld komt bij Kennisnet. Concurrerende marktwerking kan leiden tot betere producten voor het onderwijs.

Presentatie

Ik ben begonnen met het laten zien van een  filmpje dat je op websites zoals Youtube tegen kunt komen. Leuke grappig internet, leerlingen vinden het fantastisch. Ook in de groep werd er lacherig gedaan over het filmpje. Echter als je gaat kijken naar het oorspronkelijke filmpje dat al jaren “misbruikt” wordt, dan ga je pas beseffen dat wanneer je iets op het internet plaatst, je de controle kwijt bent.

Ga je kijken naar recent onderzoek naar de risico’s en de kansen onder jongeren dan kun je gebruikmaken van het gepubliceerde document NL Kids Online van SCP. Wat je ziet is we in Nederland hoog scoren als het gaat om internetgebruik onder jeugdigen en volwassenen, maar dat er ook grote online risico’s zijn. Dit terwijl een land zoals Denemarken en Zweden ook hoog scoren, maar minder online risico’s hebben. Het blijkt dat deze landen vooral insteken op het bewustmaken van de risico’s en de verantwoordelijkheid die je moet nemen als je online bezig bent.

Ik denk dat je als school een bijdrage kunt leveren als je naar de kansen gaat kijken die het internet kan bieden. Dat is niet de leerling en docenten te scholen in het maken van een Office-document, dat gaat verder. Ik denk aan de volgende mogelijkheden die een school kan oppakken:

• informatievaardigheden (zoeken en beoordelen van bronnen)
• mediageletterdheid (ieder bericht heeft een doel, een maker, is gemaakt, herken dit)
• Leer media te gebruiken, te ontwikkelen en te delen (Digital Creator)

Een school die nadenkt over de kansen die het internet te bieden heeft, moet hier beleid op maken. Professionalisering van het personeel, investeren  in faciliteiten die het onderwijs rijker kunnen maken om toegang te krijgen tot het internet en een open mind hebben. Blokkeren van sites is niet de oplossing, er over spreken, leren en gebruiken. Daar gaat het om. Het komt niet vanzelf.

Workshop Google

In de tweede sessie van de middag mocht ik een workshop geven over het onderwerp Google. Hoe wordt over Google gedacht en is dit terecht of niet? In een setting met 12 docenten ben ik aan de slag gegaan. Een filmpje van de Duitse TV over Google laat de risico’s zien die geopperd worden. Daarna een filmpje over wat Google er van zegt. Je kunt dus zelf beslissen of je dit “risico” accepteert of niet.

Mogelijkheden die we vervolgens bekeken hebben zijn:

• google docs (online samenwerken aan documenten, presentaties)
• google agenda / gmail (samen afspraken maken en zien of iemand beschikbaar is, online mail lezen IMAP-settings)
• google reader (maak gebruik van RSS-feeds en laat je informatie naar je toe komen)
• igoogle (maak je eigen informatie pagina, plaats zelf elementen op je pagina)
• sites (maak je eigen websites en heb de beschikking over je documenten, afbeeldingen die je in Google docs en picasa hebt staan)

Het interessante is dat je als school al snel over deze mogelijkheden kunt beschikken. Google biedt voor het onderwijs deze service gratis aan in de vorm van Google apps education. Je kunt je domeinnaam van je mailadres behouden, dus je blijft voor je contacten herkenbaar.

Al met al een leuke en leerzame middag.

Gerust….het probleem is verholpen….maar de leerlingen zijn de dupe.

Een serie foto’s die ik gemaakt heb vanaf dat ik thuis vertrok totdat ik in het lokaal zat….en toen een paar kinderen nog een leuke fotoopdracht gegeven…..en klaar was de set van 70 foto’s waaruit de 4 cursisten mochten kiezen. Ik moest vanmiddag namelijk ivm de bijeenkomst van de kennisnet ambasadeurs een workshop ComicLife ( van Plasq) verzorgen. Heerlijk comics maken met een set foto’s….I love it.

Na een korte presentatie van mezelf en het werk van leerlingen gingen we aan de slag…..
Het is grappig om te zien dat een kort verhaal met plaatjes toch weer 4 verschillende gezichten krijgt die een andere werkelijkheid verbeelden dan die van mezelf.

Kijk naar de eerste 4 strips op de boekenplank !

Net na het kijken van een al wat oudere uitzending van Ted Talk van Sir Ken Robinson (2006)  over “Do schools kill creativity”

bedenk ik me dat hier een aantal zaken bij elkaar komen waar ik de laatste tijd mee bezig ben. Als je zoekt naar een manier om te bewijzen dat je ideeën hout snijden moet je op zoek naar bewijzen. Creativiteit is een onmisbaar stuk van je meervoudige intelligentie (getuige dit onderzoek naar de samenhang van ICT en meervoudige intelligentie en tevens plan voor kennisontwikkeling – Kennisrotonde) en wordt anno 2009 nog steeds ernstig ondergewaardeerd. Als sinds mijn werkende bestaan zijn de musisch-ludische vakken op zeer veel scholen een vak achter de streep. Niet gezien worden als een volwaardig vak (dat immers meehelpt aan de ontwikkeling van onze kinderen tot een volwaardig zelfstandig denkend en handelend mens) is zoiets als het negeren van een bij kinderen latent aanwezige behoefte om te spelen en te ontdekken. De koppeling naar de behoefte om zaken zoals mediageletterdheid en het inzetten van een creatief ICT lab behoeft eigenlijk niet veel explicatie. Hoe kun je beschrijven wat de uitkomst is als je niet geprikkeld wordt om je creativiteit te gebruiken. Denk maar aan het voorbeeld dat Ken Robinson gebruikt wanneer hij aan een meisje vraagt wat ze aan het tekenen is. “Ik teken God”……(hoe weet je dan hoe hij eruit ziet ?[docent] – dan weet je het na deze tekening ![leerling]) Als de scholen meer aandacht en vooral ook ontwikkelruimte wilden geven aan creativiteit zou de wereld er beslist anders uit kunnen zien. En niet zoals in “A brave new world” van Aldous Huxley. Overigens zijn er scholen waarbij deze kant veel beter uitgewerkt wordt zonder de nadruk te leggen op strakke wettelijk vastgelegde onderwijscriteria die terugkomen in geestdodende curricula. Die scholen noemen wij “Vrije School”…..gebaseerd op een antroposofische grondslag. Maar eigenlijk moet iedere school open staan voor zulke ideeën.